จำได้ว่าชิ้นสุดท้ายของเมื่อวานที่ตรวจเป็นกวีสถาน แล้วมีตัวหนังสือล้วนๆเพื่อสร้างความเป็นกวี ให้แก่ ppt ชัดเแต่จนดี แต่น่าเศร้าที่กระผมไม่ไหวแล้ว (ฮา) ความแรงไม่ถูกตอบรับ

วันนี้เดี๋ยวมีอีก (เีดี๋ยวจะมาเล่าบรรยากาศและภาพรวมของงานให้ฟังจากห้อง 01)

อยากไม่หลุกหลิกบ้าบอ บางทีอาจทำให้ชีวิตมีความสุขมากขึ้น

มั้ง?

เข้าไปอ่านในพันทิพย์ บางคนอยากให้มีสีเหมือนเดิม บางคนบอกว่าอย่างนี้ก็ดีแล้ว เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว

สองฝั่งเริ่มจะแตกคอกัน

เราอ่านไปคิดถึงหนังเรื่อง Pleasantville หนังปี 1998 ของผู้กำกับแกรี่ รอส

เป็นเรื่องของคนในภาพยนตร์ยุค 50-60 ที่แสดงภาพของครอบครัวอเมริกันในอุดมคติ พ่อบ้านทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว แม่บ้านทำงานบ้านเตรียมอาหาร ลูกๆ สุภาพอ่อนหวาน ตั้งใจเรียนหนังสือ ปัญหามันเกิดขึ้นเมื่อคนในยุคเก้าศูนย์หลุดเข้าไป พวกเขาสอนให้คนที่ภาพขาวดำเหล่านั้นรู้จัก เซ็กส์ การกระทำผิด และอื่นๆ ที่เป็นการกระทำที่ธรรมดาที่สุดของมนุษย์ในฐานคิดแบบ เสรีนิยม ตามที่ยุคเก้าศูนย์เป็น  

คนที่เคยมีสีขาวดำในเมืองแสนสุขเริ่มจะมีสี และพวกเขาก็ทำในสิ่งที่เป็นมนุษย์จริงๆมากขึ้นทำ เขาเริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่พวกเขาเป็น เธอเกิดเป็นผู้หญิงเธอจึงต้องทำหน้าที่แม่บ้านเหรอ พวกเขาเป็นเด็กพวกเขาจึงต้องทำตามกฎเกณฑ์ของผู้ใหญ่เหรอ

การกระทำที่แสดงออกถึงความคิดแบบเสรีนิยมเริ่มมากขึ้น วัยรุ่นต่างๆ กลายเป็นสีมากขึ้น

กลุ่มคนที่เป็นขาวดำซึ่งเป็นผู้ชายและผู้อาวุโสซึ่งเป็นผู้มีอำนาจในเมืองเริ่มไม่พอใจ เกิดการจับกลุ่มพูดคุยถึงปัญหาที่เกิดขึ้น แรกๆ ก็เป็นเพียงการนินทา และมองคนมีสีแบบไม่พอใจ

หลังๆก็เริ่มใช้กำลังเข้าทำร้าย ผู้หญิงเริ่มโดนล่วงละเมิด

“ทำมันเลย มันไม่ใช่คน มันมีสี”

ร้านรวงที่มีสีโดนทำลาย

หนังสือโดนเผา ไฟ ไฟ เกิดไฟขึ้น

ทุกอย่างเข้าไปสู่ภาวะอลหมาน

สถานการณ์ทีวีในตอนนี้ทำให้เราคิดถึงหนังเรื่องนั้น

ทำไมคนขาวดำกับคนมีสีอยู่ด้วยกันไม่ได้ แล้วถ้าจะอยู่ด้วยกันได้ต้องทำยังไงดี ?