คนทำเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์ (จริงๆควรจัเหนื่อยมาหลายเดือนแล้วมั้ย?)
คนตรวจเมื่อวานกลับบ้านสลบเลย สามทุ่มถึงเจ็ดโมงเช้า
จำได้ว่าชิ้นสุดท้ายของเมื่อวานที่ตรวจเป็นกวีสถาน แล้วมีตัวหนังสือล้วนๆเพื่อสร้างความเป็นกวี ให้แก่ ppt ชัดเแต่จนดี แต่น่าเศร้าที่กระผมไม่ไหวแล้ว (ฮา) ความแรงไม่ถูกตอบรับ
วันนี้เดี๋ยวมีอีก (เีดี๋ยวจะมาเล่าบรรยากาศและภาพรวมของงานให้ฟังจากห้อง 01)
อยากไม่รีบร้อน ไม่ประหม่าเวลาพูดคุย อยากให้ความคิดชัดใส
อยากไม่หลุกหลิกบ้าบอ บางทีอาจทำให้ชีวิตมีความสุขมากขึ้น
มั้ง?
เปิดดูทีวีตอนนี้ ทีวีสีซีด บางช่องไม่มีสี
เข้าไปอ่านในพันทิพย์ บางคนอยากให้มีสีเหมือนเดิม บางคนบอกว่าอย่างนี้ก็ดีแล้ว เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว
สองฝั่งเริ่มจะแตกคอกัน
เราอ่านไปคิดถึงหนังเรื่อง Pleasantville หนังปี 1998 ของผู้กำกับแกรี่ รอส
เป็นเรื่องของคนในภาพยนตร์ยุค 50-60 ที่แสดงภาพของครอบครัวอเมริกันในอุดมคติ พ่อบ้านทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว แม่บ้านทำงานบ้านเตรียมอาหาร ลูกๆ สุภาพอ่อนหวาน ตั้งใจเรียนหนังสือ ปัญหามันเกิดขึ้นเมื่อคนในยุคเก้าศูนย์หลุดเข้าไป พวกเขาสอนให้คนที่ภาพขาวดำเหล่านั้นรู้จัก เซ็กส์ การกระทำผิด และอื่นๆ ที่เป็นการกระทำที่ธรรมดาที่สุดของมนุษย์ในฐานคิดแบบ เสรีนิยม ตามที่ยุคเก้าศูนย์เป็น
คนที่เคยมีสีขาวดำในเมืองแสนสุขเริ่มจะมีสี และพวกเขาก็ทำในสิ่งที่เป็นมนุษย์จริงๆมากขึ้นทำ เขาเริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่พวกเขาเป็น เธอเกิดเป็นผู้หญิงเธอจึงต้องทำหน้าที่แม่บ้านเหรอ พวกเขาเป็นเด็กพวกเขาจึงต้องทำตามกฎเกณฑ์ของผู้ใหญ่เหรอ
การกระทำที่แสดงออกถึงความคิดแบบเสรีนิยมเริ่มมากขึ้น วัยรุ่นต่างๆ กลายเป็นสีมากขึ้น
กลุ่มคนที่เป็นขาวดำซึ่งเป็นผู้ชายและผู้อาวุโสซึ่งเป็นผู้มีอำนาจในเมืองเริ่มไม่พอใจ เกิดการจับกลุ่มพูดคุยถึงปัญหาที่เกิดขึ้น แรกๆ ก็เป็นเพียงการนินทา และมองคนมีสีแบบไม่พอใจ
หลังๆก็เริ่มใช้กำลังเข้าทำร้าย ผู้หญิงเริ่มโดนล่วงละเมิด
“ทำมันเลย มันไม่ใช่คน มันมีสี”
ร้านรวงที่มีสีโดนทำลาย
หนังสือโดนเผา ไฟ ไฟ เกิดไฟขึ้น
ทุกอย่างเข้าไปสู่ภาวะอลหมาน
สถานการณ์ทีวีในตอนนี้ทำให้เราคิดถึงหนังเรื่องนั้น
ทำไมคนขาวดำกับคนมีสีอยู่ด้วยกันไม่ได้ แล้วถ้าจะอยู่ด้วยกันได้ต้องทำยังไงดี ?
